10 Ιαν 2012

ΤΟ ΦΩΣ ΠΑΝΤΑ ΕΠΙΣΤΡΕΦΕΙ





Η αποτυχία δεν είναι να πέφτεις κάτω.
Η αποτυχία είναι να μη ξανασηκώνεσαι.



Οι κύκλοι της ζωής του ανθρώπου ακολουθούν τους κύκλους της φύσης.
Το ίδιο και ο πολιτισμός του,το Zeitgeist, το πνεύμα της εποχής του.
Διαρκώς εναλλάσσονται: άνοιξη,καλοκαίρι,φθινόπωρο,χειμώνας
και πάλι απ' την αρχή.
Γένεση,ακμή,φθορά,ανάπαυση και προετοιμασία για νέα γένεση.
Μέσα στην αέναη ροή των αλλαγών βρεθήκαμε και μεις στη καρδιά του χειμώνα.

Όπως στο παραμύθι του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν 
ένα κακό πνεύμα,το κακό ξωτικό,έχει δημιουργήσει έναν μαγικό καθρέφτη,
που μεταμορφώνει οτιδήποτε καθρεφτίζεται μέσα του και το παρουσιάζει άσχημο και αποκρουστικό .
Το πνεύμα του παραμυθιού,πήρε τον καθρέφτη και ανέβηκε ψηλά για να μπορέσει

να κάνει τον κόσμο όλο,να φαντάζει απαίσιος .
Μα καθώς ήταν απρόσεκτο,ο καθρέφτης έπεσε στη γη και έσπασε σε μύρια κομμάτια.
Τα κομμάτια του μπήκαν στις καρδιές και τα μάτια κάποιων ανθρώπων ...

Έτσι την πάτησε και ο μικρός Κάυ,ο ήρωας του παραμυθιού.
Μια μέρα καθώς έτρεχε στα λιβάδια,και χαίρονταν την φύση μαζί με την φίλη του την Γκέρντα
ξαφνικά ο Κάυ έβγαλε μια δυνατή φωνή :
" Αχ κάτι μπήκε στο μάτι μου.

  Κάτι μου τσίμπησε την καρδιά …"
Από τότε ο Κάυ άρχισε να αλλάζει .
Δεν έχανε ευκαιρία να καυγαδίσει ,ήταν συνέχεια νευριασμένος και έλεγε πως όλα ήταν βαρετά.
Ο καιρός περνούσε και γινόταν όλο και πιο κακότροπος.
Ο "χειμώνας" κυρίευσε την καρδιά και τον νού του μικρού Κάυ.
Πλανεμένος στη συνέχεια,ακολούθησε την Βασίλισσα του Χιονιού στο παλάτι της και εκεί, μισοπαγωμένο,αμίλητο,τον βρήκε μετά απο πολλές περιπέτειες η Γκέρντα,
να κάθεται με τα μάτια του να κοιτούν ανέκφραστα το κενό.
Ετρεξε τον αγκάλιασε.Δεν της έδωσε σημασία καμιά.
Βλέπωντας τον παγερό και απόμακρο η Γκέρντα άρχισε να κλαίει.
Ενα της δάκρυ έπεσε στην καρδιά του Κάυ και έλιωσε τον πάγο και παρέσυρε μακριά το κομματάκι του καθρέφτη.
Παρέσυρε μακριά τον "χειμώνα"...

Τα δάκρυα μας μπορούν να λιώσουν τον πάγο και να διώξουν τα κομμάτια του μαγεμένου
καθρέφτη μακριά.
Αυτό που συχνά ξεχνάμε,είναι ότι το ίδιο μπορεί να κάνει και το γέλιο μας.
Ισως μάλιστα τα γέλια μας να έχουν μεγαλύτερη δύναμη απο τα δάκρυα μας,
καθώς το γέλιο μπορεί να σπάσει τον μαγεμένο καθρέφτη σε τόσο μικροσκοπικά κομμάτια,που να μη μπορούν να διεισδύσουν πουθενά μέσα μας.


Οι αδελφοί του σκότους επιδιώκουν να καλύψουν τις ζωές μας με το σκοτάδι τους.
Οι σκοτεινοί αδελφοί προσπαθούσαν πάντα να σφίξουν τα δεσμά,τις αλυσίδες που
δεσμεύουν τον νου των άνθρωπων στο σκοτάδι της νύχτας τους.
Δεν είναι εύκολα αναγνωρίσιμοι.
Πολλοί απο αυτούς περπατάνε στη σκοτεινή λαμπρότητα,
αλλά δεν είναι παιδιά του φωτός.
Η αιώνια πάλη του κακού με το καλό,του σκότους και του φωτός.
Η βάση όλων των μύθων και των ιστοριών.
Νικώντας και νικώμενοι στο χρόνο χωρίς τέλος.

Κυκλικά επαναλαμβανόμενη ακούω την φωνή της φύσης να μου ψιθυρίζει :
"Μην ακολουθείς ποτέ τους σκοτεινούς αδελφούς.
 Να είσαι πάντα ( ακόμα και μες στον πιο παγερό χειμώνα σου ) ένα παιδί του Φωτός,
 γιατί γνώριζε ότι στο τέλος πρέπει να νικήσει το Φως.
 Το Φως πάντα επιστρέφει.
 Κράτησε τα μάτια σου υψωμένα και την Ψυχή σου σε συντονισμό με το Φως.
 Γνώριζε ότι εκείνο το οποίο είναι μορφοποιημένο,αληθινά είναι άμορφο
 και έχει μορφή μόνο στα δικά σου μάτια".

Οι κύκλοι των ψυχολογικών καταστάσεων που βιώνει ένας άνθρωπος ακολουθούν
και αυτοί τους κύκλους της φύσης.
Ο "χειμώνας" μερικών ανθρώπων μπορεί να μοιάζει με αδράνεια,αλλά,όπως συμβαίνει
με τους βολβούς και τις ρίζες των φυτών,μπορεί να είναι ανάπαυση,μια μικρή παύση
και συγκέντρωση δυνάμεων για δράση.
Μια ακτίνα φωτός και ανθοφορεί ξανά.





1 σχόλιο:

M είπε...

Τη μορφή στα πράγματα τη δίνει ο καθένας μας, ανάλογα με την οπτική του ή όπως έλεγε κι ο Δημόκριτος : Η ζωή είναι υποκειμενική αντίληψη. Καμιά φορά απλά το ξεχνάμε και τα πράγματα μοιάζουν δύσκολα...

Όμορφη ανάρτηση! Καλώς σε βρήκα :-)