13 Ιουλ 2011

ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΣΟΦΟΙ ΚΑΤΕΒΑΙΝΟΥΝ ΣΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ






 "Τα πάντα είναι γεμάτα ψυχές και πνεύματα"
                                                               Ηράκλειτος 



Όταν κατεβαίνουμε στο Σύνταγμα δεν είμαστε μόνοι μας.

Μαζί μας κατεβαίνουν και όλοι όσοι έχουν περπατήσει πάνω
σε αυτή τη Γη στο παρελθόν.

Μπορεί να μην τους βλέπουμε,αλλά υπάρχουν στιγμές που ένα ρίγος
διαπερνά την ραχοκοκαλιά μας,και αυτό το ρίγος είναι η ανάσα τους.

Ο Διογένης μπροστά μου δείχνει τα οπίσθια του στους Ματατζήδες,
ο Σωκράτης δίπλα μου πιάνει το δακρυγόνο που είναι πεσμένο στα πόδια του
και το εκσφενδονίζει πίσω στο ανθρωποειδές που το πέταξε φωνάζοντας:
"Κανείς μας δεν θα ξαναπιεί κώνειο! Θα το φυλάξουμε για εσάς",
ο Πλάτωνας στέκεται και ακούει την Λαϊκή Συνέλευση,σηκώνει το χέρι του,
αλλά κανείς ποτέ δεν μετρά την αόρατη ψήφο του.
Ο Βίων σπάει τον αστυνομικό κλοιό,πλησιάζει στο αυτί του πολιτικού και ψιθυρίζει:
"Ο δρόμος για τον Άδη είναι εύκολος,γιατί μπορούμε να πάμε
και με κλειστά μάτια".
Ο Αντισθένης στέκεται στα σκαλιά της πλατείας,πλάτη στη Βουλή κρατώντας
ένα πανό που γράφει: "Οι πόλεις καταστρέφονται,όταν δεν μπορούν
να ξεχωρίσουν τους τιποτένιους από τους σπουδαίους".
Ο Ηράκλειτος ανάβει την φωτιά μονολογώντας:
"Το πυρ θα έρθει να κρίνει και να κυριεύσει τα πάντα"
ενώ ο Αριστοτέλης γυρνά στο κοριτσάκι που είναι δίπλα του ανεβασμένο
στους ώμους του πατέρα της και της λέει:
"Ελπίδα είναι το όνειρο κάποιου που δεν κοιμάται,να το θυμάσαι αυτό"
εκείνη του χαμογελά.
Της ανταποδίδει το χαμόγελο και συνεχίζει τον δρόμο του.
Ο Λουκιανός έχει πάρει στο κατόπι τον πολιτικό που μπαίνει ιδρωμένος,
ασθμαίνοντας,μέσα στη Βουλή με βήμα ταχύ,όσο του επιτρέπει
το υπερφορτωμένο του σαρκίο φωνάζοντας του:
"Αν είσαι γρήγορος στο φαΐ και αργός στον δρόμο,
τρώγε με τα πόδια σου και τρέχε με το στόμα"
Ο Ζήνων έχει εισχωρήσει στη Βουλή,και ανεβασμένος στο άδειο βήμα
απευθύνεται στους ελάχιστους πολιτικούς που παίρνουνε τις θέσεις τους στα έδρανα:
"Η ικανότητα λήψης αποφάσεων,φαίνεται από το αν μπορούμε
να ξεχωρίσουμε τι πρέπει να κάνουμε και με ποιο τρόπο,
για να είναι προς το συμφέρον μας"
κάνει μια παύση,τους κοιτά αναμένοντας κάποια ανταπόκριση,αλλά κανείς δεν
του δίνει σημασία.
Ο Κλεάνθης βάζει τρικλοποδιά στον 'Αδωνι και παραδόξως αυτός σκοντάφτει!
Ο Κλεάνθης τον κοιτά χαμογελώντας λέγοντας:
" Οι απαίδευτοι μόνο κατά τη μορφή διαφέρουν από τα θηρία"
ενώ ο Πιττακός συμπληρώνει:
"Η εξουσία αποδεικνύει το χαρακτήρα των αντρών"
Ο Κράτης ανάμεσα στο πλήθος που φωνάζει μποστά στη Βουλή,
συμμετέχει και εκείνος με πάθος φωνάζοντας το σύνθημα :
"Με το έτσι,με το θέλω την Ελλάδα μας την κάνατε μπουρδέλο"

Στη μέση της πλατείας βρίσκεται τώρα ο Διογένης,και καμαρώνει έναν νεαρό
που με πάθος μιλάει στο μικρόφωνο σκεπτόμενος ότι :
"Το ωραιότερο για τους ανθρώπους είναι το να μπορούν να μιλούν ελεύθερα",
ενώ την σκέψη του διακόπτει ο ήχος ενός δακρυγόνου που πέφτει στην πάνω μεριά,
και τον κάνει να κινηθεί τρέχοντας προς τα κει.
"Οι άνθρωποι δυστυχούν εξαιτίας της ανοησίας τους" μονολογεί
ενώ στριμώχνεται ανάμεσα στο τρομοκρατημένο πλήθος.
Ο Μενέδημος πάλι εμψυχώνει το πλήθος:
"Μπορεί να νικηθεί από τους αδύναμους ο γρήγορος,και από την χελώνα
ο αετός,πολύ εύκολα,μην υποχωρείτε"
Ο Αρίστιππος ανεβαίνει την Ερμού κατευθυνόμενος προς την πλατεία,
όταν το μάτι του πιάνει ένα ζητιάνο που απλώνει ικετευτικά το χέρι του
"Είναι καλύτερα να ζητιανεύει κάποιος παρά να είναι αμόρφωτος,
 γιατί οι ζητιάνοι χρειάζονται χρήματα,ενώ οι αμόρφωτοι εξανθρωπισμό"
λέει στον Μητροκλή που τον συνοδεύει.
Εκείνος μένει για λίγο σιωπηλός.Υστερα απαντά :
"Ο πλούτος είναι βλαβερός αν δεν ξέρει κάποιος να τον χρησιμοποιεί
 σωστά"
Ο Μελέαγρος μπαίνει σφήνα στην συζήτηση:
"Ο καθένας αντιλαμβάνεται διαφορετικά το δυσάρεστο,
 οι αισθήσεις δεν αποδίδουν πάντα την αλήθεια".
Συνεχίζουν να βαδίζουν αμίλητοι.

Μια νεαρή κοπέλα κρατά από το χέρι έναν ηλικιωμένο κύριο τυφλωμένο
από τα δακρυγόνα και τον οδηγεί ανάμεσα στο κόσμο που τρέχει,
μακρυά από την  καρδιά των επεισοδίων .
Ο Πυθαγόρας την παρακολουθεί "Μπράβο σου" της λέει
"Να τιμάτε τους μεγαλύτερους,διότι εφόσον προηγούνται χρονικά,
είναι πιο αξιοσέβαστοι"
Πιο πέρα μια παρέα νεαρών συνομιλεί.
"Τι να κάνουμε; Να φύγουμε; Αυτό είναι πόλεμος"
Ο Περικλής που στέκει στην μέση του κύκλου τους,τους απαντά:
"Γνωρίζοντας πως ευτυχία θα πει ελευθερία και ελευθερία σημαίνει ανδρεία,
 δεν πρέπει να δειλιάζετε μπροστά στους κινδύνους του πολέμου"
Σαν να πήρε κουράγιο από τα λόγια του ένας από τους νεαρούς λέει:
"Να μείνουμε".
Μοιάζουν σαν φυλή πολεμιστών με βαμμένα τα πρόσωπα τους άσπρα από τα maalox,
κοιτάζονται μεταξύ τους και λένε αποφασιστικά: "Ναι,να μείνουμε".
Στρέφουν με αναπτερωμένο το ηθικό προς την διμοιρία που βαδίζει προς το μέρος τους.
Ο Περικλής κοιτά το κτίριο της Βουλής
"Οι ανόητοι" μονολογεί "ποτέ δεν θα μάθουν ότι όταν ελαφρώνεις
 τον πολίτη από τα βάρη,γίνεται ισχυρότερος για την πατρίδα
 και πιο πρόθυμα τα χέρια του για εργασία;"
Ο Αριστείδης είναι ανάμεσα σε μια παρέα νεαρών,που αμύνεται ενάντια στον
καταιγισμό των πετρών,που ρίχνουν τα όργανα του κακού προς το μέρος τους.
"Ειρήνη αν είναι δυνατό,αλλά δικαιοσύνη με κάθε τρόπο"
ουρλιάζει με τα μάτια του να λάμπουν.
Ο Δημοσθένης καθισμένος στα σκαλιά του ξενοδοχείου "Μεγάλη Βρεταννία"
 παρακολουθεί τα γεγονότα που εξελίσσονται μπροστά του.
"Είναι μεγάλη ανάγκη οι Ελεύθεροι να έχουν συναίσθηση της ευθύνης
 για την πολιτική κατάσταση" σκέφτεται.
Ο Δημόφιλος που διάβασε την σκέψη του σχολιάζει σιωπηλά:
"Ο νους των σοφών,όπως το χρυσάφι,έχει μεγάλο βάρος"


Αργά το βράδυ όταν ο κόσμος ήταν λιγοστός,οι αρχαίοι σοφοί ξεδιψούσαν
πίνοντας νερό από το συντριβάνι της πλατείας,και στέκονταν άγρυπνοι φρουροί
εκείνων που αποκαμωμένοι κοιμούντουσαν στις σκηνές.
Συνέβη μερικές φορές σε αυτούς που κοιμούντουσαν μέσα στις σκηνές,
να ονειρεύονται ότι οι σκηνές τους γίνονται αερόστατα,
και ακούγανε μέσα στα όνειρα τους μουσικές και γέλια.
Δεν ήταν όνειρο.

Είναι οι μούσες που κατεβαίνουν στην πλατεία για να κρατήσουν συντροφιά
και να διασκεδάσουν αυτό το τρελό αόρατο ασκέρι των σοφών.





Δεν υπάρχουν σχόλια: